Czym i jak usunąć sierść?

Dlaczego sierść tak trudno zebrać z tkanin?

Pojedynczy włos psa czy kota waży niewiele, ale ma łuskowatą powierzchnię. Gdy trafi w tkaninę o luźnym splocie albo z wystającym włosem, łuski zaczepiają się o włókna jak haczyki. Im częściej siadamy na kanapie, tym głębiej wcieramy sierść w obicie. Krótka, sztywna sierść (np. u mopsów, labradorów, kotów krótkowłosych) wbija się w materiał jak igiełki i to ona sprawia najwięcej kłopotu. Długa i miękka zbija się w kłęby, które łatwiej podnieść.

Drugi mechanizm to elektryczność statyczna. Syntetyki, polar, mikrofibra i wykładziny z poliamidu ładują się przy tarciu i przyciągają włosy, zwłaszcza zimą, kiedy powietrze w mieszkaniu jest suche. Dlatego lekko wilgotne narzędzie zbiera sierść lepiej niż suche: wilgoć rozładowuje tkaninę, a włosy przestają się trzymać.

Rodzaj tkaniny zmienia metodę. Gładka bawełna i skóra oddają sierść niemal od razu. Welur, szenil, aksamit i polar trzymają ją najmocniej. Wykładzina pętelkowa i dywanik samochodowy wymagają szczotki, która dosłownie wyczesuje włosy spomiędzy pętelek.

Jak usunąć sierść na sucho, krok po kroku?

Najpierw zgarnij to, co luźne. Gumowa rękawica do sprzątania, lekko zwilżona i strzepnięta, prowadzona po tkaninie w jednym kierunku, zbiera sierść w wałeczki, które łatwo podnieść palcami. Tę samą robotę robi gumowa ściągaczka do szyb albo specjalna szczotka z gumowym ostrzem. Na dużych powierzchniach to szybsze niż jakakolwiek rolka.

Potem odkurzanie. Ssawka szczelinowa i płaska końcówka wciągają tylko to, co leży na wierzchu. Turboszczotka, czyli końcówka z obrotowym wałkiem napędzanym powietrzem albo silnikiem, wyczesuje sierść z włókien. Odkurzaj powoli, w dwóch kierunkach na krzyż, i nie dociskaj mocno, bo przygnieciona tkanina oddaje mniej.

Na koniec rolka z taśmą klejącą. Jest świetna do ubrań i do wykończenia, ale jako jedyna metoda na kanapę zużyje się po kilku metrach i zostawi połowę włosów w środku materiału. Gdy sierść jest już zebrana, a obicie wymaga odświeżenia, można je przeczyścić odkurzaczem piorącym, o ile kod czyszczenia tapicerki pozwala na wodę. Najpierw zawsze dokładnie na sucho, bo mokra sierść zatyka dysze i filtr.

Gdzie sierść usuwa się inaczej?

Kanapa to najczęstszy problem i tu najwięcej zależy od obicia. Welur trzyma sierść najmocniej, ale też najłatwiej go zniszczyć zbyt twardą szczotką. Kolejność narzędzi i czego unikać na poszczególnych obiciach opisuje metoda sierść z kanapy.

Ubrania mają jedną przewagę: można je zabrać do suszarki. Kilka minut w bębnie na zimnym nawiewie rozluźnia sierść, która ląduje w filtrze, a nie w pralce. Szczegóły i triki z płynem do płukania są na stronie sierść z ubrania.

Najbardziej uparta jest sierść w samochodzie. Krótkie włosy wbite w wykładzinę bagażnika i dywaniki nie dają się wyssać nawet mocnym odkurzaczem, dopóki nie wyczesze się ich gumową szczotką. Ta praca jest opisana w metodzie sierść z wnętrza samochodu.

A co z sierścią na podłogach, skórze i w zakamarkach?

Na twardych podłogach sierść nie wbija się w nic, ale tworzy kłęby, które przy każdym ruchu powietrza przesuwają się pod meble. Szczotka z długim włosiem albo mop z suchą mikrofibrą zbiera je lepiej niż odkurzacz ze sztywną szczotką, która rozdmuchuje lekkie kłaczki. Na panelach i parkiecie wystarczy ssawka z miękkim włosiem, bez obrotowej szczotki, żeby nie porysować lakieru drobinami piasku przyniesionymi na łapach.

Skórzana kanapa i fotele samochodowe ze skóry oddają sierść najchętniej. Wystarczy przetrzeć je lekko wilgotną ściereczką i od razu wytrzeć do sucha. Najwięcej włosów zostaje w przeszyciach i w szczelinie między siedziskiem a oparciem, gdzie trzeba sięgnąć ssawką szczelinową. Nie warto tam używać rolki z mocnym klejem, bo na niektórych skórach licowanych taśma może zostawić lepki ślad.

Zakamarki, o których łatwo zapomnieć, to kratki wentylacyjne, listwy przypodłogowe, okolice legowiska i wnętrze odkurzacza. Włosy nawinięte na wałek turboszczotki ograniczają jej działanie, dlatego co kilka sprzątań trzeba je przeciąć nożyczkami wzdłuż rowka i zdjąć.

Jakie błędy pogarszają sprawę?

Pierwszy to pranie przed odkurzeniem. W pralce sierść skleja się z wodą i detergentem, osiada na wszystkich rzeczach w bębnie i trafia do filtra pompy. Jeśli w domu jest pies, który mocno linieje, to po kilku takich praniach pralka zaczyna gorzej odpompowywać wodę. Koc psa lepiej najpierw wytrzepać na dworze i przejechać rolką lub rękawicą.

Drugi błąd to zbyt mokre czyszczenie. Wilgotna rękawica pomaga, ale ociekająca ściereczka zamienia sierść w zbitą warstwę, która wnika w obicie, a na welurze zostawia odgniecione plamy. Trzecim jest zbyt agresywne narzędzie. Kamień pumeksowy czy szczotka druciana wyczeszą sierść z grubej wykładziny samochodowej, ale z delikatnej tapicerki wyrwą też włókna samego materiału.

Uwaga przy alergii: sierść to tylko nośnik. Alergeny pochodzą głównie ze śliny i naskórka zwierzęcia i osiadają również w kurzu. Osoba uczulona powinna sprzątać w masce przeciwpyłowej albo zostawić tę pracę komuś innemu, a odkurzacz powinien mieć szczelny filtr, inaczej część drobin wraca do powietrza.

Jak zmniejszyć ilość sierści w domu?

Najwięcej daje regularne wyczesywanie zwierzęcia, zwłaszcza w okresie linienia, który u większości psów i kotów przypada wiosną i jesienią. Sierść wyczesana na balkonie czy w łazience to sierść, której nie trzeba potem zbierać z kanapy. Ulubione miejsce psa czy kota na kanapie warto przykryć pledem z gładkiej, gęsto tkanej tkaniny, który pierze się raz w tygodniu.

W aucie najlepiej sprawdza się mata lub pokrowiec na tylną kanapę i bagażnik, który wyjmuje się i wytrzepuje. Przy wyborze nowej kanapy dla domu ze zwierzętami lepiej wybrać gładką, gęsto tkaną tkaninę albo skórę zamiast weluru i szenilu. Na co dzień wystarczy wtedy przejechać obicie wilgotną rękawicą raz na kilka dni, zanim sierść zdąży się wbić.

Powietrze o wilgotności około 40–60% ogranicza elektryzowanie się tkanin, więc zimą nawilżacz w salonie realnie ułatwia sprzątanie. Pomaga też zwykła rutyna: rolka przy drzwiach wejściowych i przegląd ubrań przed wyjściem zajmują mniej czasu niż późniejsze zbieranie sierści z płaszcza w pracy.